Terapia indywidualna  dla dzieci,  w swej formie przypomina swobodną, niekierowaną zabawę opartą na odwoływaniu się do naturalnych zainteresowań dziecka i form ekspresji (rysowanie, układanie,  zabawa wybranymi przedmiotami, nadawanie ról itp.). Podczas terapii dziecko, wykorzystując swoją naturalną aktywność w zabawie i rozmowie, przekazuje ważne dla niego sprawy i problemy, pokazując jednocześnie, w jaki sposób je przeżywa. W trakcie spotkań, na bazie tworzącego się zaufania w relacji terapeutycznej pomiędzy dzieckiem a terapeutą możliwa staje się zmiana dotycząca niekorzystnych emocji i blokujących rozwój dziecka trudności.

Częstotliwość sesji jest uzależniona od wskazań – zwykle to jedno lub dwa spotkania w tygodniu (30 – 50 min).

Podczas procesu terapii dziecka ważne jest także zaangażowanie i wsparcie rodziców.  Równolegle odbywają się regularne spotkania z rodzicami, zwykle co najmniej raz w miesiącu. Spotkania służą temu, by pomóc rodzicom w jak najlepszym rozumieniu swojego dziecka, jego wewnętrznego świata, postrzegania i przeżywania siebie i innych (dotyczyć to może np. lepszego rozumienia przebiegu rozwoju dziecka i jego kryzysów, problemów separacyjnych, seksualności, trudności w uczeniu się, fobii, zachowań agresywnych). Na spotkaniach nie są jednak omawiane z rodzicami szczegóły tego, o czym dziecko mówi czy podczas spotkań.  Terapeutę obowiązuje bowiem zasada poufności,  funkcją takiego podejścia jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni i warunków sprzyjających terapii dziecka. Odstępstwem od zasady poufności są sytuacje zagrożenia zdrowia lub życia  dziecka.

Kiedy rodzice szukają pomocy?

 Rodzice i opiekunowie dziecka zwykle zgłaszają się na konsultację, gdy u dzieci występują objawy – reakcje, zachowania, skargi, które nasilając się poważnie zakłócają ich rozwój, a także funkcjonowanie całej rodziny. Mogą to być np. konflikty z bliskimi osobami w rodzinie, z rówieśnikami, problemy w nauce, zachowania impulsywne i trudności w ich kontrolowaniu, zaburzenia odżywiania czy obniżony nastrój i przeżycia o charakterze depresyjnym. U młodszych dzieci zdarzają się takie problemy jak lękliwość lub agresywność, zaburzenia snu i jedzenia, niezdolność do zabawy.

Terapia poprzedzona jest konsultacją wstępną. 

Konsultacja wstępna to pierwsza rozmowa z terapeutą, której celem jest głębsze zrozumienie sytuacji, która jest powodem zgłoszenia. Zebranie w bezpośredniej rozmowie najważniejszych informacji pozwala zdecydować, czy jest potrzebna pomoc, a jeśli tak, to jaka i w jakiej formie. Spotkanie kończy się wspólnym ustaleniem dalszego sposobu  postępowania. 

Na pierwsze spotkanie zapraszani są rodzice lub opiekunowie dziecka. Zazwyczaj odbywa się jedna lub dwie konsultacje wstępne z rodzicami, które służą rozpoznaniu problemów, z jakimi zgłaszają się oraz poznaniu historii i aktualnej sytuacji życiowej dziecka. Podczas pierwszego spotkania  to uzyskanie informacji  na temat rozwoju dziecka, sytuacji rodzinnej, funkcjonowania w środowisku szkolnym.

Kolejnym etapem są konsultacje z dzieckiem. Ilość tych spotkań uzależniona jest od wielu czynników, przede wszystkim od złożoności i natury problemu, zwykle to dwie lub trzy konsultacje. Mają one na celu sformułowanie wstępnej diagnozy psychologicznej oraz służą nawiązaniu kontaktu z dzieckiem. Po nich ponownie zapraszani są rodzice dziecka, by omówić przedstawione przez terapeutę obserwacje dotyczące diagnozy problemów i wspólnie wybrać najlepszą formę pomocy dziecku i jego rodzinie. Każda forma pomocy wymaga zgody i akceptacji rodziców, a jest to podyktowane nie tylko względami natury prawnej, ale także troską o efektywność pomocy dziecku.

Po tym spotkaniu może zapaść wspólna decyzja, że:

  • potrzebne jest wyposażenie rodziców w wiedzę czyli, kilka spotkań psychoedukacyjnych  dla rodziców, które wystarczą aby poradzić sobie z problemem,
  • dziecko powinno podjąć terapię indywidualną / grupową,
  • wskazana  jest konsultacja lekarska / pedagogiczna / logopedyczna
  • wskazane są inne formy pomocy dziecku  / rodzinie 

Terapia indywidualna dla młodzieży  
Terapię indywidualną  to przestrzeń dla osób, które zmagają się z przygnębieniem, depresją, stresem, lękami, zaburzeniami odżywiania, zaburzeniami snu, trudnościami w nawiązywaniu relacji z innymi ludźmi czy cierpią z powodu utraty bliskiej osoby i nie potrafią poradzić sobie z tą stratą.
Powodem zgłoszenia może być również przeżywany kryzys wartości, poczucie braku sensu życia, doświadczenie uczucia pustki w relacjach z innymi, doświadczenie przemocy fizycznej czy psychicznej, pojawiające się ryzykowne zachowania.
Motywacją do poszukiwania pomocy psychologicznej może też być chęć lepszego poznania siebie, aby móc w pełni wykorzystać swoje możliwości życiowe.

Praca terapeutyczna odbywa się w bezpiecznych dla młodej osoby warunkach umożliwiających poznawanie siebie, a jej efektem, zwiększającym satysfakcję z  życia, staje się możliwość rozwoju i uzyskanie zmian w problemowych obszarach.
Sesje terapeutyczne (40 – 50 min.)odbywają się raz w  tygodniu. Długość terapii zależy od zgłaszanego problemu i potrzeb młodego człowieka.


Terapia poprzedzona jest konsultacją (od jednego do trzech spotkań).  W przypadku osób niepełnoletnich pierwsza konsultacja odbywa się z rodzicem bądź opiekunem młodej osoby, kolejne bez udziału rodziców.  Nastolatek po ukończeniu 18. roku życia na terapię może zgłosić się samodzielnie. W trakcie konsultacji terapeuta zapoznaje się ze zgłaszanymi problemami i ustala klientem cele pracy terapeutycznej.

Konsultacje kończą się  ustaleniem dalszego sposobu postępowania, może zapaść wspólna decyzja, o tym że:

  • potrzebne jest jeszcze jedno spotkanie konsultacyjne, które pozwoli lepiej zrozumieć  specyfikę problemu,
  • nastolatek powinien podjąć terapię indywidualną/ grupową,
  • potrzebne jest aby rodzice, w celu wspierania  dziecka w procesie terapeutycznym, podjęli terapię rodzicielską – zwiększającą ich  zrozumienie trudności dziecka  oraz umiejętności właściwego reagowanie na te trudności,
  • wskazana jest konsultacja lekarska / specjalistyczna,
  • wskazane są inne formy pomocy dziecku i rodzinie (np. terapia rodzinna)

Praca z dziećmi i młodzieżą dotyczy następujących obszarów:

  • trudności w nauce (w tym specyficzne trudności w nauce),
  • fobia szkolna,
  • kłopoty z koncentracją uwagi,
  • nadpobudliwość psychoruchowa,
  • uzależnienia behawioralne (gry komputerowe, internet, itp.)
  • problemy w relacjach z rówieśnikami,
  • zachowania agresywne i autoagresywne,
  • niskie poczucie własnej wartości, nieśmiałość,
  • zaburzenia emocjonalne,
  • zaburzenia zachowania,
  • zaburzenia lękowe,
  • wspomaganie rozwoju dziecka,
  • trudna sytuacja rodzinna (konflikty, żałoba, choroba przewlekła, rozwód, zmiana szkoły, przeprowadzka, przyjście na świat rodzeństwa, wyjazd rodzica do pracy za granicę, dziecko niepełnosprawne w rodzinie itp.),
  • zaburzenia nastroju,
  • inne według potrzeb klienta.

Terapia rodzicielska skierowana jest do rodziców chcących w sposób świadomy kształtować swoje relacje z dzieckiem. 

Kiedy warto skorzystać z pomocy?

  • w trudnych okresach buntu nastolatka,
  • w okresie budowania autorytetu rodzica,
  • w czasie oczekiwania na dziecko i kształtowania swojej nowej postawy rodzica,
  • w budowaniu komunikacji z dzieckiem w każdym okresie rozwoju,
  • w każdym momencie budowania wzajemnych relacji rodzinnych,
  • w okresie czasu rozwodu lub separacji,
  • w czasie wyboru szkoły, studiów przez nasze dziecko.

Co zyskujesz?

Terapia rodzicielska pozwala odpowiedzieć sobie na wiele nurtujących pytań i stworzyć przestrzeń do lepszych relacji z dziećmi, lepszego zrozumienia wzajemnych potrzeb oraz lepszego rozumienia swojej roli jako rodzica. 

Spotkania rodzicielskie mogą pomóc w przyjrzeniu się i ewentualnej zmianie podejścia do kwestii związanych z byciem rodzicem, które rodzic uznaje za problemowe czy budzące jego wątpliwości.

Wypracujesz wspólne wartości rodzinne, zasady postępowania i wzorzec ich przestrzegania.

 Będąc rodzicami nierzadko spotykamy się z trudnymi sytuacjami życiowymi i rodzinnymi, z którymi ciężko sobie poradzić mając na uwadze dobro naszych dzieci. Taki rodzaj terapii pomaga także rodzicom w sytuacjach okołorozwodowych i w sytuacjach konfliktu.

Spotkania te mogą służyć również pogłębieniu rozumienia sytuacji lub trudności dziecka/nastolatka, jego potrzeb i ograniczeń, tak aby rodzice lepiej mogli dostosować formy opieki czy komunikacji, a w związku z tym tworzyć bardziej satysfakcjonujące relacje ze swoimi dziećmi. 

 Dla niektórych rodziców, a w konsekwencji też ich dzieci, pomocne bywa także poświęcenie uwagi temu, jak układa się współpraca rodzicielska między opiekunami.

Każdego klienta i każdą rodzinną sytuację traktuję  indywidualnie. Na terapię rodzicielską zapraszam zarówno oboje rodziców, jak i jednego rodzica – spotkania indywidualne.